در احلام مانده دیروزم که چشم بازنموده تا بیدار شوم،اگر هنوز در رویایی آشفته ام با تلنگری بیدارم کنید
"زيبايي در چشمان كسانيست كه زيبايي را ميبينند"
بياييد از اين هنر بيشتر استفاده كنيم و دنيا را زيباتر ببينيم و بسازیم.
با فرارسيدن سال نو
لحظههايي نو
سرشاراز شادي
نگاهي نو
و
پراز بينش وآگاهي
براي ما ايرانيان آرزومندم.
پ.ن:سال پيش عكس تنگ ماهيهاي عيدم
رو گذاشته بودم و
امسال، بامبوهاي كوچولو ميون خاكهاي رنگي
ببخشيد عكسها رو با حداقل امكانات(دوربين موبايل)گرفتم شما انشالله چشماتون قشنگ ببينه!
که اصلا این ُپست را بر اساس همین تعارف ایرانی واقعی که علم(فیزیک) نیز آن را ثابت کرده، گذاشتم.
جوابی به پُست قبلی خودم :
آن روزهاي جواني در آرزوي اين روزها، پرسهزن خيابان يك طرفهاي
بودم تا برنگشته برسم به اين روزها و خيابان اصلي زندگي!
حالا که رسیدهام یا خیال می کنم که رسیدهام دنیایم آنقدر مثل همه پدیده ها و آدمها تغییر یافته که حتی اگر تابلوی کمرنگ شده "در دست تعمیر" را هم ببینم فکر چارهای میکنم و راهی مییابم تا راکد نمانم.
امروز میفهمم که بودن در این دنیا مثل چرخیدن دور دایرهایست که بیشتر آن جاده را چرخنده ساختهاست. قصهای پیچیده که درآن همه علل و عوامل طبیعی نقش دارند اما خود مسافرش بیش از همه در ساخت و تجهیز موثر است و حتی در بودن و زندگی کردن میتواند که نباشد و انتخابش نکند!
ولی من نیز زندگی را با همه تلخ و شیرینش میپذیرم و همچنان به راهم که اکنون بسیار روشنتر از گذشته است و دیگر شتاب مرکبسواران جوانتر آزارم نمیدهد،که غصه پیرشدن در این سفر معنایی ندارد، ادامه میدهم.
ادامه میدهم تا بینهایت امکان که مرگ نیز قسمتی از این چرخش بیپایانِ هستیِ دایرهوار است.
شب عیدی مشغول خانه تکانی وبلاگم بودم که رسیدم به این مطلب و بدم نیامد اینجا بیاورمش تا لااقل دوستان بابت به روز نکردن وبلاگ گله نکنند گرچه اکنون نگاهم نسبت به زندگی مثبت تر شده!
پروژه ناتمام
آن روزهاي جواني در آرزوي اين روزها، پرسهزن خيابان يك طرفهاي
بودم تا برنگشته برسم به اين روزها و خيابان اصلي زندگي !
حالا كه رسيدهام ، تابلوي قرمز رنگ " در دست تعمير " بر سر
خيابانش نصب شده !
گويا بودجه پروژه دچار اشكال شده و مسئولينش فراموش
كردهاند چه مي خواستند بكنند. شايد يك روز باران بوده و يك روز
گرما، يك روز نبودكارگر و روز ديگر نبود متخصص. نميدانم؟
هرچه هست، خسته و متحير مقابل تابلو ايستاده و پير شدهام و
جاده كه درست شد بايد بنشينم و عابرين مركب سوار جواني را
بنگرم كه در جاده يك طرفه زندگي با شتاب ميروند .
سه شنبه 18 بهمن 1384
این هم یک رویای دیگر
طولانیست اما خواندنی
آنها که این نوشته رویای عزیز را مثل من با جان زندگی خوانده باشند، می فهمندچه مي گويم در پاسخش:
نويسنده: عاطفه شنبه 5 اسفند1385 ساعت: ۹:۵۱
ـ اينجوري كه همه اش فكرش مي گيره كه ما زير چشمي مي پاييمش ! دلش كه سير ، خنك نمي شه .
نويسنده: عاطفه شنبه 5 اسفند1385 ساعت: 10:6
زن و مرد درون(آنيما-آنيموس)
