این روزها همه به دنبال نورند و چراغ!
دل من اما برای تاریکی هایم که تنها مانده اند لک می زند.
من امروز برای شب و با خودِ خود بودن له له می زنم.
می دانم در تاریکی های وجودم یک عالم "تازه" و " "تازگی" هست. یک عالم گره که دلم نمی آید عقده بناممشان که می خواهم دوست باشم با آنهمه ندیده های غمگین تنهایم که همگی با من و خود می جنگند و من اما در حسرت صلحِ ایزدان و ایزدبانوانِ انسان شده ی تاریکیهایم نشسته ام.
من اما به دنبال تاریکی ام و دلم برای یک ذره شعاع نور که بتابانم به آنها لک زده...
من اما چقدر مشتاق دیدن شگفتیهای درون سایه هایم هستم و دریغ که از این همه روشنایی بیرون خسته ام که دست و پایم را بسته اند و می ترسانَدم برای تنها رفتن به تاریکی، به بودن با کودک درون ، به دیدن آنچه تا کنون ندیده ام و هراسناک جلوه می کند.
من اما دلم لک زده برای تاریکی و می خواهم که دیگر نترسم!
پ.ن. امروز هر کجا که رفتم صحبت از چراغ و تاریکی بود پس مرا واداشت تا...
توضیح
* همه ما در ناخودآگاه جمعی که مثل پاتیلی عظیم است به تعدادی بیشمار دارای کهن الگوهایی هستیم که برخی از آنها نمادی از اسطوره ها هستند و برخی اتفاقاتی که بیش از یکبار رخ داده اند و تبدیل به الگو شده اند که اگر این الگوها را درست زندگی نکنیم تبدیل به سایه می شوند و چون آگاهی ما از آنها ناچیز است و آنها نیز همدیگر را نمی شناسند و دسترسی و دیدن سایه ها بسیار سخت است، این آرک تایپها به جنگ می پردازند و ما و دیگران را زخمی می کنند!
ولی ما اینقدر دچار روشنایی و خود شیفتگی هستیم و ایگو(منی که از خود سراغ داریم) آنقدر باهوش و زیرک است که برای حفظ خود و ماسکهای هر روزه اش ما را از رفتن به سایه باز می دارد.
و من گرچه ایگوی نازنینم را دوست می دارم و اغلب حالش را می برم، اما آگاهی اخیرم مرا مشتاق دیدن آن چیزهایی می کند که می تواند ایگوی درخشان تری از من، بارور کند و می دانم که یک سر آن چیزها مطمئنا در تاریکی های پر وحشت من و ما نشسته است!
قدیمها چیزهایی در اینجا می نوشتم شاید بد نباشد خواندنش!
دوباره پ.ن:
به دوستان در کامنتها پاسخ هایی داده ام که اگر حوصله کنید خواندنش بد نیست.
